درخواست كرده‌اى تا دعا كند ، از طرف من نيز از آن حضرت التماس دعا كن . . . » ابو موسى به قصد ديدار امام عليه السّلام شرفياب شد ، همين كه در مقابل امام ، حضور يافت ، فرمود : « اى ابو موسى ، چهره ، چهرهء خوش‌حالى و رضايت است . . . » ابو موسى در نهايت تواضع عرض كرد : « به بركت شما سرورم ، و ليكن گفتند : شما آنجا تشريف نبرده‌ايد و از متوكّل نيز درخواست نكرده‌ايد » امام عليه السّلام با لبخند فرمود : « خداى تعالى به حال ما داناتر است كه ما در مشكلات جز به او پناه نمىبريم و در شدايد جز به او توكّل نمىكنيم و بر اين عادتيم كه هرگاه از او درخواست كنيم برآورده مىسازد و از آن بيم داريم كه اگر به غير او رو آوريم ، او نيز از ما برگردد . . . » آن مرد فهميد كه امام عليه السّلام در نهان براى او دعا كرده است . سپس درخواست فتح را به اطّلاع امام رساند و عرض كرد : « مولاى من ، فتح از شما التماس دعا دارد » امام عليه السّلام نپذيرفت و فرمود : « فتح به ظاهر اظهار دوستى مىكند ولى در باطن مخالف ماست ، دعا وقتى درباره‌اش اجابت مىشود كه در اطاعت خدا خالص و صميمى باشد و به حق رسول خدا - صلى الله عليه و آله - و حق ما اهل بيت اعتراف كند . . . » براستى كه دعاى ائمهء طاهرين عليهم السّلام شامل حال افراد پاك و مؤمن به خدا و رسول خدا - صلى الله عليه و آله - و حقانيت اهل بيت ، مىشود و اما كسانى كه به اين اصول ايمان ندارند ، ائمه عليه السّلام براى ايشان دعا نمىكنند . ابو موسى ، از امام عليه السّلام درخواست كرد تا به وى دعايى بياموزد كه برايش سودمند باشد ، امام اين دعا را به وى آموخت :